Ilvy Maijen Fotografie

ProuTboys

ProuTboys

Dit is een doorlopend project over gay- en transjongens met als doel om jongeren te stimuleren en inspireren om zichzelf te zijn, uit te komen voor hun seksuele orientatie en ze te laten weten dat ze uniek en bijzonder zijn. Helaas zijn dit soort projecten nog steeds nodig. Dat werd onlangs nog eens duidelijk door de verklaring van minister Slob (Nederland) dat het toegestaan is om homoseksualiteit in hervormde scholen af te keuren.

Meedoen? Neem contact met me op: 0640803645 / info@ilvyfotografie.nl of via Instagram (proutboys_photoproject)

Lucas

Lucas - 2020 - IMaijen - 27

”Ik heb van kleins af aan een extreem sterke vrouwelijke persoonlijkheid, dit was één van de redenen die mijn ouders twijfel toekende. Mijn jeugd was een eenzame en vaak emotionele periode in mijn leven. Ik stond aan de zijlijn van socialiteit maar ik was er geen onderdeel van. Ik was vaak het buitenbeentje of het pispaaltje. Het deed me nog meer pijn om mijn ouders in verdriet en frustratie te zien, omdat ze mij helemaal alleen in de wereld door mijn jeugd zien kruipen. Want het was ook echt kruipen, de vrienden die ik had namen afstand van me en de aandacht die ik kreeg was altijd negatief. Later toen ik startte op het voorgezet middelbaar onderwijs begon ik mezelf beter te leren kennen. Ik merkte dat ik me aangetrokken voelde jegens sommige jongens. Ik wist niet wat dat betekende of wat het inhield voor me. Maar ik had mijn vermoedens al. Niet veel later, ondanks het hopen dat het niet waar zou zijn, heb ik me neergelegd bij het feit dat ik gay was. Ik deelde dit voor het eerst toen ik 13 was. Ik was het pronkstuk in het museum, althans zo voelde ik me. Iedereen kwam me bekijken als een dier in een kooi. Ik werd belachelijk gemaakt en vernederd. Rond deze tijd werd mijn moeder ziek, ik nam de verantwoordelijkheid zorg voor haar te dragen en het huishouden te ondersteunen. Dit was mijn keerpunt. Ik liet alle reacties langs me heen gaan. Ik wist dat ik te belangerijk was om me te laten kleineren. Ik moest er zijn voor de mensen die me nodig hadden. Vanaf het moment dat ik voor mezelf op kwam verliep alles een stuk makkelijker. Ondanks het feit dat ik nu bijna 8 jaar verder ben, blijft het een strijd om met mijn sexualiteit door het leven te gaan. Maar ik zal nooit meer afhankelijk zijn van de meningen die mensen over mij hebben, omdat ik mijn waarde ken. En dat geeft me kracht.”

Simon

Simon - 2020 - IMaijen - 2

”Ik ben uit de kast gekomen toen ik 17 jaar oud was. Ik weet heel mijn leven al dat ik op mannen val maar probeerde altijd mijzelf te overtuigen dat het niet zo was. Ik werd vroeger wel eens gepest omdat ik alleen maar met meisjes om ging en omdat ik meer vrouwelijke trekjes had dan de andere jongens. Waarom ik op mijn 17 uit de kast was gekomen komt omdat ik mezelf eindelijk geaccepteerd had en ik eindelijk voelde dat ik in een veilige omgeving zat. Het constant rondlopen met een geheim zat me zo erg dwars dat ik niet anders kon dan het te vertellen, ongeacht of de reactie wat ik zou krijgen positief of negatief zouden zijn. Gelukkig heb ik voor het merendeel positieve reacties gekregen. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.”

Patrick

Patrick - IMaijen - 2019 -8

”Ik ben altijd een theatraal en energiek kind geweest. Ik verkleedde me als een meisje en zette mijn beste vertolking van videoclips op, ik maakte en speelde mijn eigen toneelstukken en ik danste op elk feestje tot ik in slaap viel. Mijn ouders gaven me alle vrijheid om mezelf te ontdekken en ze steunden me in alles. Ik denk dat mijn jeugd een teken was van wat ik in de toekomst zou worden: een energieke, gay performer.

In mijn tienerjaren begon mijn lichaam te veranderen. In de kleedkamers vergeleek ik mezelf met de andere jongens. Ik vergeleek ook de grootte van mijn penis. Ik was geobsedeerd door het staren naar het kruis van andere jongens, zelfs tijdens de lunchpauze keek ik altijd naar hoe groot het ‘pakket’ van de andere jongens was. Het maakte me onzeker dat ik niet zo groot geschapen was, dus ik dacht dat ik gewoon gefascineerd was door andere jongens. Toen ik ouder werd, ontdekte ik dat het niet alleen fascinatie was, maar ook seksuele aantrekkingskracht.

Uit de kast komen was voor mij niet echt een probleem. Er was een oudere jongen op school die ik altijd had bewonderd, omdat hij prachtig kon zingen: hij was mijn idool en ik wilde
dichter bij hem te komen. Natuurlijk wilde hij niet eens met me praten en hij en zijn vrienden zeiden duidelijk dat ik kon opzouten. Ik was echt verdrietig, maar ik wist niet precies waarom. Een paar jaar later zou ik ontdekken waarom ik zo geïnteresseerd was in die jongen. Hij sprak met zijn maatjes over homo zijn en opeens dacht ik: kan ik homo zijn? Binnen een paar uur vertelde ik mijn vrienden op school dat ik verliefd was op deze jongen en toen ze me vroegen of ik homo was, zei ik: “Ik denk het wel”.

Dat jaar zou ik mijn eerste rapport aan mijn ouders moeten laten zien, maar ik had het druk gehad met alle nieuwe gevoelens en mijn cijfers waren een beetje gedaald. Mijn ouders vroegen me wat er aan de hand was, maar ik werd boos en stormde naar mijn kamer. Later kwam mijn moeder binnen en vroeg me: “Je kunt het me vertellen … gaat het over liefde?” Ik knikte maar zweeg. Ze vervolgde: “Ben je verliefd op een jongen?” Ik knikte weer. Toen vroeg ze: “Moet ik het je vader vertellen?” Ik zei dat ik dat nog niet wilde. Ze zei: “Oké, maak je geen zorgen. Alles komt goed, ik hou van je! ” Ik was in de war, maar er viel een last van mijn schouders. Ik werd door mijn eigen moeder uit de kast getrokken en ze accepteerde het écht. Een half jaar later vertelde ik het mijn vader en hij zei gewoon: “Het is jouw leven, doe wat je wilt. Maar als iemand je lastig valt, vertel het me dan! ” Achteraf gezien was dit precies de reactie die ik van beiden had kunnen verwachten en ik ben hier nog steeds voor gezegend. ”

Tim

Tim - 2020 - IMaijen - 11
”Ik was 12 jaar en zat in de eerste klas van de middelbare school in Maastricht. Voordat ik uit de kast kwam, had ik een angst voor mijn seksuele voorkeur. Ik dacht namelijk dat ik door mijn
homoseksualiteit geen succesvolle carrière kon maken, of dat ik niet serieus zou worden genomen. Ik voelde mij daardoor onzeker en geloofde niet in mijn eigen capaciteiten.
Toen Ilvy mij vroeg om mee te doen aan haar fotoproject zag ik een kans. Een kans om te laten zien dat het niet nodig is om je zorgen te maken over je seksuele oriëntatie of genderidentiteit
als het gaat om werk of een carrière.
Wat ik je wil meegeven is dat je nooit moet opgeven in het geloven van je eigen capaciteiten, en dat je zeker een plek hebt in deze maatschappij. En vertrouw jezelf genoeg om te weten dat wanneer er iets op je pad komt, wat resoneert met je passie, je de goede keuze kunt maken.
Daarom zeg ik met trots: ik ben Tim, ik ben homoseksueel, heb een topsportcarrière opgebouwd en help ik mensen bij hun persoonlijke ontwikkeling als mentale coach.”

Ricky

ricky - IM 2020 - 1

‘Uit de kast komen was voor mij een bevrijdend moment, ik leerde me minder druk te maken om wat anderen over me zouden denken en ging daardoor ook positiever naar mezelf kijken. Het is zo belangrijk dat je niet gespannen hoeft te zijn of te liegen als iemand naar bijv. je relatie vraagt. Uit de kast komen is wat ik iedereen toewens, je bent het echter niemand verschuldigd. Essentiëel is dat ook anderen zich bewust zijn van de omgeving die ze creeren en hoe moeilijk het soms kan zijn om voor je seksualiteit uit te komen. Coming Out Day blijft daarom belangrijk om aandacht aan te besteden. Vier het recht om jezelf te zijn.”

Tajae

Tajae - 2019 -1-web

“Die jaren in stilte en reflectie maakten me sterker en herinnerden me eraan dat acceptatie van binnenuit moet komen en dat dit soort waarheid me de kracht geeft om emoties te overwinnen waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik ben er trots op te zeggen dat ik een gelukkige homoseksuele man ben. Ik ben trots, gelukkig, comfortabel met mezelf en ben zeer gezegend om te zijn wie ben “

Didier

Didier - 2020 - IMaijen - 10

“Als heel jong kind werd ik me bewust van het feit: ik was anders. Toen ik opgroeide, begon ik te beseffen dat ik niet was zoals mijn ouders, mijn zus en mijn vrienden of leraren op scholen. Ik ontdekte dat ik de wereld anders beleefde. Toen ik 12 was, wist ik dat dit ‘homo-zijn’ heette. Vanaf dat moment vertegenwoordigde ik mezelf op die manier.

Gelukkig tel ik mijn zegeningen. Ik heb altijd het voorrecht gehad om een ​​genoeg steun om me heen te hebben. Ik hou van mijn familie en vrienden die me onvoorwaardelijk steunen.

Desondanks wil ik met deze portretserie een statement maken. We mogen nooit vergeten dat het behoren tot een seksuele minderheid tweezijdig is:

AAN EEN KANT: JA, ik ben TROTS. Net als veel andere LGBT + -mensen ontdekte ik de heldere en vibrerende tinten van de regenboog. Ik pakte die kleuren op, creëerde mijn palet en begon mijn kleuren met trots te dragen. Dit inspireert me om de beste versie te zijn van de man die ik ben; een sociale, soulvolle, creatieve, artistieke, doelgerichte, fantasierijke en ambitieuze man.

MAAR AAN DE ANDERE KANT: deze serie toont de donkere kanten van homo-zijn. Het wordt vaak niet zichtbaar omdat het niet altijd is opgenomen in het regenbogen-symbool. Dit is waarom ik het goed vind om in deze reeks ook de donkere kant (zwart) te laten zien. Niet alleen omdat het meer mensen kracht geeft en de zichtbaarheid van individuen vergroot, maar ook omdat zwart staat voor de meer intrinsieke gevoelens van LGBT + -mensen. Automatisch bij een minderheidsgroep horen, brengt veel interne uitdagingen met zich mee. Als heel jong kind wist ik dat ik anders was in een wereld die homo zijn soms als negatief labelde. De donkere tinten op de foto’s vertellen het verhaal van eenzaamheid, het gebrek aan rolmodellen, onzekerheden, zelfdestructief gedrag en andere uitdagingen. Ik dank psycholoog Alan Down’s uit de grond van mijn hart. Zijn boek ‘The Velvet Rage’ betekent alles voor mij. Ik kwam uit de kast toen ik 12 was, maar het kostte me 7 jaar om de schaamte van het opgroeien als homo in de heteromannenwereld te overwinnen. Ik slaagde erin vanwege zijn werk.

Als ik creativiteit uitdruk, heb ik het gevoel dat ik alle kleuren belichaam die bepalen wie ik ben, ook de donkerdere. Dit gebeurt, vooral als ik zing. Het heeft me geholpen door een periode in mijn leven waarin ik intern aan het zoeken en ondervragen was. Het nummer ‘Commes Ils Disent’ van Charles Aznavour verwoordt alles: ‘Niemand krijgt het recht om te zijn – de rechter van wat goed voor mij is – omdat niemand kan zeggen: wat maakt een man een man?’.”