Ilvy Maijen Fotografie

'PROUTBOYS'

‘ProuTboys’

ProuTboys is een doorlopend fotoproject waarbij Ilvy Maijen homo- en transjongeren fotografeert met als doel jongeren te stimuleren en te inspireren om zichzelf te zijn en via hun verhalen meer begrip te creëren in de hoop op meer acceptatie. Zij moedigt hen tijdens de fotoshoot aan zichzelf te laten zien en het verhaal van hun coming out te vertellen. De portretten tonen zowel de kwetsbaarheid als de innerlijke kracht van deze jongeren. Meedoen? Neem contact met Ilvy op: 0640803645 / info@ilvyfotografie.nl of via Instagram (proutboys_photoproject). De fotoshoot vindt plaats in Maastricht.

For English

 

.EXPOSITIE Van 2 t/m 30 september 2021 was het fotoproject ProuTboys als solo-expositie te zien in SCHUNCK | Glaspaleis te Heerlen in het kader van de Limburg Pride.
.OP TV L1 Limburg heeft een mooie reportage van het fotoproject gemaakt terwijl Ilvy een fotoshoot had met Stef.  Klik hier om het artikel en filmpje te bekijken.
.LEZING ‘Maar daar zijn kinderen toch véél te jong voor?’ – Zilveren griffel winnaar Pim Lammers vertelde 28 september waarom het belangrijk is dat kinderen al op jonge leeftijd in aanraking komen met onderwerpen als gender- en seksuele diversiteit. Hierna was er een vraaggesprek met Ilvy Maijen en Stef, een van de geportretteerde ProuTboys.
.OP DE RADIO  Op 19 augustus is Ilvy Maijen geïnterviewd over het project prouTboys bij ‘Blok & Toine’ op NPO radio 1.
.AWARD Trots om te melden dat dit project een gouden prijs heeft ontvangen tijdens de Moscow International Photo Awards

Lucas

Lucas - ProuTboys - Imaijen

”Ik heb van kleins af aan een extreem sterke vrouwelijke persoonlijkheid, dit was één van de redenen die mijn ouders twijfel toekende. Mijn jeugd was een eenzame en vaak emotionele periode in mijn leven. Ik stond aan de zijlijn van socialiteit maar ik was er geen onderdeel van. Ik was vaak het buitenbeentje of het pispaaltje. Het deed me nog meer pijn om mijn ouders in verdriet en frustratie te zien, omdat ze mij helemaal alleen in de wereld door mijn jeugd zien kruipen. Want het was ook echt kruipen, de vrienden die ik had namen afstand van me en de aandacht die ik kreeg was altijd negatief. Later toen ik startte op het voorgezet middelbaar onderwijs begon ik mezelf beter te leren kennen. Ik merkte dat ik me aangetrokken voelde jegens sommige jongens. Ik wist niet wat dat betekende of wat het inhield voor me. Maar ik had mijn vermoedens al. Niet veel later, ondanks het hopen dat het niet waar zou zijn, heb ik me neergelegd bij het feit dat ik gay was. Ik deelde dit voor het eerst toen ik 13 was. Ik was het pronkstuk in het museum, althans zo voelde ik me. Iedereen kwam me bekijken als een dier in een kooi. Ik werd belachelijk gemaakt en vernederd. Rond deze tijd werd mijn moeder ziek, ik nam de verantwoordelijkheid zorg voor haar te dragen en het huishouden te ondersteunen. Dit was mijn keerpunt. Ik liet alle reacties langs me heen gaan. Ik wist dat ik te belangerijk was om me te laten kleineren. Ik moest er zijn voor de mensen die me nodig hadden. Vanaf het moment dat ik voor mezelf op kwam verliep alles een stuk makkelijker. Ondanks het feit dat ik nu bijna 8 jaar verder ben, blijft het een strijd om met mijn sexualiteit door het leven te gaan. Maar ik zal nooit meer afhankelijk zijn van de meningen die mensen over mij hebben, omdat ik mijn waarde ken. En dat geeft me kracht.”

Simon

Simon - 2020 - IMaijen - 10

”Ik ben uit de kast gekomen toen ik 17 jaar oud was. Ik weet heel mijn leven al dat ik op mannen val maar probeerde altijd mijzelf te overtuigen dat het niet zo was. Ik werd vroeger wel eens gepest omdat ik alleen maar met meisjes om ging en omdat ik meer vrouwelijke trekjes had dan de andere jongens. Waarom ik op mijn 17 uit de kast was gekomen komt omdat ik mezelf eindelijk geaccepteerd had en ik eindelijk voelde dat ik in een veilige omgeving zat. Het constant rondlopen met een geheim zat me zo erg dwars dat ik niet anders kon dan het te vertellen, ongeacht of de reactie wat ik zou krijgen positief of negatief zouden zijn. Gelukkig heb ik voor het merendeel positieve reacties gekregen. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.”

Patrick

Patrick - ProuTboys - Imaijen

”Ik ben altijd een theatraal en energiek kind geweest. Ik verkleedde me als een meisje en zette mijn beste vertolking van videoclips op, ik maakte en speelde mijn eigen toneelstukken en ik danste op elk feestje tot ik in slaap viel. Mijn ouders gaven me alle vrijheid om mezelf te ontdekken en ze steunden me in alles. Ik denk dat mijn jeugd een teken was van wat ik in de toekomst zou worden: een energieke, gay performer.

In mijn tienerjaren begon mijn lichaam te veranderen. In de kleedkamers vergeleek ik mezelf met de andere jongens. Ik vergeleek ook de grootte van mijn penis. Ik was geobsedeerd door het staren naar het kruis van andere jongens, zelfs tijdens de lunchpauze keek ik altijd naar hoe groot het ‘pakket’ van de andere jongens was. Het maakte me onzeker dat ik niet zo groot geschapen was, dus ik dacht dat ik gewoon gefascineerd was door andere jongens. Toen ik ouder werd, ontdekte ik dat het niet alleen fascinatie was, maar ook seksuele aantrekkingskracht.

Uit de kast komen was voor mij niet echt een probleem. Er was een oudere jongen op school die ik altijd had bewonderd, omdat hij prachtig kon zingen: hij was mijn idool en ik wilde
dichter bij hem te komen. Natuurlijk wilde hij niet eens met me praten en hij en zijn vrienden zeiden duidelijk dat ik kon opzouten. Ik was echt verdrietig, maar ik wist niet precies waarom. Een paar jaar later zou ik ontdekken waarom ik zo geïnteresseerd was in die jongen. Hij sprak met zijn maatjes over homo zijn en opeens dacht ik: kan ik homo zijn? Binnen een paar uur vertelde ik mijn vrienden op school dat ik verliefd was op deze jongen en toen ze me vroegen of ik homo was, zei ik: “Ik denk het wel”.

Dat jaar zou ik mijn eerste rapport aan mijn ouders moeten laten zien, maar ik had het druk gehad met alle nieuwe gevoelens en mijn cijfers waren een beetje gedaald. Mijn ouders vroegen me wat er aan de hand was, maar ik werd boos en stormde naar mijn kamer. Later kwam mijn moeder binnen en vroeg me: “Je kunt het me vertellen … gaat het over liefde?” Ik knikte maar zweeg. Ze vervolgde: “Ben je verliefd op een jongen?” Ik knikte weer. Toen vroeg ze: “Moet ik het je vader vertellen?” Ik zei dat ik dat nog niet wilde. Ze zei: “Oké, maak je geen zorgen. Alles komt goed, ik hou van je! ” Ik was in de war, maar er viel een last van mijn schouders. Ik werd door mijn eigen moeder uit de kast getrokken en ze accepteerde het écht. Een half jaar later vertelde ik het mijn vader en hij zei gewoon: “Het is jouw leven, doe wat je wilt. Maar als iemand je lastig valt, vertel het me dan! ” Achteraf gezien was dit precies de reactie die ik van beiden had kunnen verwachten en ik ben hier nog steeds voor gezegend. ”

Tim

Tim - 2020 - IMaijen - 11
”Ik was 12 jaar en zat in de eerste klas van de middelbare school in Maastricht. Voordat ik uit de kast kwam, had ik een angst voor mijn seksuele voorkeur. Ik dacht namelijk dat ik door mijn
homoseksualiteit geen succesvolle carrière kon maken, of dat ik niet serieus zou worden genomen. Ik voelde mij daardoor onzeker en geloofde niet in mijn eigen capaciteiten.
Toen Ilvy mij vroeg om mee te doen aan haar fotoproject zag ik een kans. Een kans om te laten zien dat het niet nodig is om je zorgen te maken over je seksuele oriëntatie of genderidentiteit
als het gaat om werk of een carrière.
Wat ik je wil meegeven is dat je nooit moet opgeven in het geloven van je eigen capaciteiten, en dat je zeker een plek hebt in deze maatschappij. En vertrouw jezelf genoeg om te weten dat wanneer er iets op je pad komt, wat resoneert met je passie, je de goede keuze kunt maken.
Daarom zeg ik met trots: ik ben Tim, ik ben homoseksueel, heb een topsportcarrière opgebouwd en help ik mensen bij hun persoonlijke ontwikkeling als mentale coach.”

Ricky

ricky - IM 2020 - 1

‘Uit de kast komen was voor mij een bevrijdend moment, ik leerde me minder druk te maken om wat anderen over me zouden denken en ging daardoor ook positiever naar mezelf kijken. Het is zo belangrijk dat je niet gespannen hoeft te zijn of te liegen als iemand naar bijv. je relatie vraagt. Uit de kast komen is wat ik iedereen toewens, je bent het echter niemand verschuldigd. Essentiëel is dat ook anderen zich bewust zijn van de omgeving die ze creeren en hoe moeilijk het soms kan zijn om voor je seksualiteit uit te komen. Coming Out Day blijft daarom belangrijk om aandacht aan te besteden. Vier het recht om jezelf te zijn.”

Tajae

Tajae - ProuTboys - Imaijen

“Die jaren in stilte en reflectie maakten me sterker en herinnerden me eraan dat acceptatie van binnenuit moet komen en dat dit soort waarheid me de kracht geeft om emoties te overwinnen waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Ik ben er trots op te zeggen dat ik een gelukkige homoseksuele man ben. Ik ben trots, gelukkig, comfortabel met mezelf en ben zeer gezegend om te zijn wie ben “

Didier

Didier - 2020 - IMaijen - 10

“Als heel jong kind werd ik me bewust van het feit: ik was anders. Toen ik opgroeide, begon ik te beseffen dat ik niet was zoals mijn ouders, mijn zus en mijn vrienden of leraren op scholen. Ik ontdekte dat ik de wereld anders beleefde. Toen ik 12 was, wist ik dat dit ‘homo-zijn’ heette. Vanaf dat moment vertegenwoordigde ik mezelf op die manier.

Gelukkig tel ik mijn zegeningen. Ik heb altijd het voorrecht gehad om een ​​genoeg steun om me heen te hebben. Ik hou van mijn familie en vrienden die me onvoorwaardelijk steunen.

Desondanks wil ik met deze portretserie een statement maken. We mogen nooit vergeten dat het behoren tot een seksuele minderheid tweezijdig is:

AAN EEN KANT: JA, ik ben TROTS. Net als veel andere LGBT + -mensen ontdekte ik de heldere en vibrerende tinten van de regenboog. Ik pakte die kleuren op, creëerde mijn palet en begon mijn kleuren met trots te dragen. Dit inspireert me om de beste versie te zijn van de man die ik ben; een sociale, soulvolle, creatieve, artistieke, doelgerichte, fantasierijke en ambitieuze man.

MAAR AAN DE ANDERE KANT: deze serie toont de donkere kanten van homo-zijn. Het wordt vaak niet zichtbaar omdat het niet altijd is opgenomen in het regenbogen-symbool. Dit is waarom ik het goed vind om in deze reeks ook de donkere kant (zwart) te laten zien. Niet alleen omdat het meer mensen kracht geeft en de zichtbaarheid van individuen vergroot, maar ook omdat zwart staat voor de meer intrinsieke gevoelens van LGBT + -mensen. Automatisch bij een minderheidsgroep horen, brengt veel interne uitdagingen met zich mee. Als heel jong kind wist ik dat ik anders was in een wereld die homo zijn soms als negatief labelde. De donkere tinten op de foto’s vertellen het verhaal van eenzaamheid, het gebrek aan rolmodellen, onzekerheden, zelfdestructief gedrag en andere uitdagingen. Ik dank psycholoog Alan Down’s uit de grond van mijn hart. Zijn boek ‘The Velvet Rage’ betekent alles voor mij. Ik kwam uit de kast toen ik 12 was, maar het kostte me 7 jaar om de schaamte van het opgroeien als homo in de heteromannenwereld te overwinnen. Ik slaagde erin vanwege zijn werk.

Als ik creativiteit uitdruk, heb ik het gevoel dat ik alle kleuren belichaam die bepalen wie ik ben, ook de donkerdere. Dit gebeurt, vooral als ik zing. Het heeft me geholpen door een periode in mijn leven waarin ik intern aan het zoeken en ondervragen was. Het nummer ‘Commes Ils Disent’ van Charles Aznavour verwoordt alles: ‘Niemand krijgt het recht om te zijn – de rechter van wat goed voor mij is – omdat niemand kan zeggen: wat maakt een man een man?’.”

Donnavon

Donnavon - ProuTboys - Imaijen

”Ik heb meerdere coming out verhalen, want zoals veel mensen weten, moeten queer mensen vaak meerdere keren uit de kast komen. Mijn coming out verhaal was niet zo heftig als het coming out verhaal van sommige andere mensen.

Toen ik het mijn moeder vertelde, begon ze te huilen. Ze begon te huilen omdat het een schok voor haar was, ze had niet verwacht dat ik homo zou zijn. Ze begon ook te huilen omdat ze dacht dat het leven dat ze dacht dat ik zou hebben, niet zou gaan krijgen (vriendin, kinderen). Ze maakte zich ook zorgen over mijn veiligheid. ‘Gaat de wereld aardig tegen hem zijn? Zullen mensen hem accepteren? Ik aanvaard hem, maar zullen andere mensen dat doen?’ Ze wist niet dat homo’s kinderen kunnen krijgen en toen ik haar daar meer over vertelde en dat mijn leven op bepaalde gebieden niet anders is dan dat van een heteroseksueel persoon, kreeg ze meer kennis over homo zijn, wat haar een rustig gevoel gaf. Het maakt haar niet uit of ik adopteer of dat ik een kind krijg via ivf. Of helemaal geen kinderen. Het belangrijkste is dat ik gelukkig ben. Natuurlijk weet ik dat ze graag mijn kinderen zou zien, of ze nu geadopteerd zouden worden of tot leven gebracht zouden worden door middel van ivf.

Mijn moeder discrimineert niemand op basis van seksualiteit. Ja, het was een beetje raar en ongemakkelijk in het begin. Het voelde alsof er een muur tussen ons was. Ik denk dat dat was omdat ze tijd nodig had. Tijd om het te verwerken. Maar nu kan ik openlijk met haar praten over mijn seksualiteit of iets dat daarmee te maken heeft. Ze steunt me. Ze wil dat ik gelukkig ben. Mijn seksualiteit is geen obstakel voor haar om te willen dat ik gelukkig ben. Ik bepaal zelf hoe ik wil leven gerelateerd aan het liefdesleven en het krijgen van kinderen en zij ondersteunt dat. Zolang ik gelukkig, gezond en veilig ben.”

Ingmar

Ingmar - 2020 - IMaijen - 7

”Mijn coming out verhaal is niet heel spannend. Ik denk dat ik het persoonlijk spannender vond dan iedereen om mij heen. Wat ik voornamelijk eng vond is mijn eigen toekomt. Ik wil heel graag kinderen, dat wil ik nog steeds. Voor ik uit de kast kwam dacht ik: maar als ik uit de kast kom is het krijgen van kinderen veel moeilijker, dat wil ik niet. Ik wilde een ‘normaal’ leven en het een beetje volgens de boekjes laten lopen. Van de ene kant voelde ik mij aangetrokken tot jongens, van de andere kant durfde ik dat zelf nog niet helemaal te accepteren. Dit puur en alleen om het feit dat ik dacht dat ik daardoor niet aan mijn eigen toekomst verwachting zou kunnen voldoen. Op mijn twintigste verjaardag (precies ja) heb ik voor mijzelf toch de knoop doorgehakt en kwam ik in aanraking met mijn eerste echte grote liefde, een jongen. Vanaf dat moment wist ik het zeker: ook met een jongen kan ik mijn toekomst invullen op de manier waarop ik dat wil. Het zal iets moeilijker en ingewikkelder worden, maar waar een wil is, is een weg.”

Rick

Rick - ProuTboys - Imaijen

“Coming-out was voor mij als het oplossen van een puzzel met 10.000 stukjes. Je weet hoe het er ongeveer uit moet komen te zien, maar niemand heeft een handleiding geschreven. Het gepuzzel zat hem voor mij met name in het ontdekken van mezelf. Gedachten van onwetendheid, angst, ongeloof en vooral onzekerheid spookte continu door mijn hoofd. Met momenten voelde het alsof ik er alleen voor stond. Uren, dagen, weken, jaren van nadenken, onzekerheid en twijfelen tot ik er eindelijk uit was, de puzzel was af! Ik voelde me tevreden en trots dat ik het mij gunde om mezelf te zijn, ik was homo!

En hoe trots ik was om het resultaat te delen met mijn omgeving, werd ik geconfronteerd met de maatschappij. De puzzel waar ik voor mijzelf zo hard aan had zitten werken, in één klap, van tafel.. Alles wat in theorie zo mooi in elkaar zou moeten passen, lag verspreid over de grond. Mijn toenmalige vrienden, school, en werk leken ineens allemaal een gedeelde mening te hebben: “wij accepteren dit niet”. Een jongen van 14 jaar als voorbeeld, die destijds een patiënt van mij was, pleegde zelfmoord omdat zijn seksuele geaardheid niet geaccepteerd werd. Dit voor mij was het kantelpunt, jaren heeft het geduurd voordat ik pas echt mijzelf was, mij veilig voelde en trots was op wie ik ben. Dit alles heb ik te danken aan mijn vrienden, die mij hebben laten zien dat ik er mag zijn zoals ik ben.

Iedereen heeft het recht om te zijn wie iemand wil zijn, geaccepteerd te worden zoals iemand is en daar zal ik me altijd voor blijven inzetten! Zoals de tattoo op mijn arm: “De moeilijkste weg brengt naar een betere bestemming”.

Dwight

Dwight - 2021 - IMaijen - 30

”Mijn naam is Dwight. Beter bekend als Cutshield. Ik kwam in 2018 uit de kast als homoseksueel.  Ik kwam in de gayscene tussen hele leuke en aardige mensen.  Ik woonde toen in Maastricht en ging veel uit in de rest van het land. Ik bouwde daar ook mijn leven op en liet mijn eigen omgeving daardoor een beetje in de steek. Ik begon een soort dubbel leven te leiden. Ik had het naar mijn zin terwijl het thuis zo’n rommeltje was geworden. Feesten, vrienden, plezier en uitgaan klonk voor mij niet fout. Experimenteren met drugs kwam snel in mijn leven op dat moment en dat liep flink fout. Ik was al snel alles kwijt uit mijn eigen omgeving die ik had laten stikken.

Toen ik uit de kast kwam had ik een relatie met mijn vriendin Kenza. Ik miste haar elke dag, maar ik wilde vluchten van alles wat ik hier in het zuiden had en was. Wij kwamen na een tijd weer bij elkaar terug maar dat liep niet zo goed. Ze maakte het uit en ging haar eigen weg. Na in die periode door een hel te zijn gegaan, besloot ik hulp te gaan zoeken in de verslavingszorg. Ik besloot om op zoek te gaan naar mijzelf en prioriteiten te stellen in mijn leven. Ik en Kenza kwamen terug bij elkaar. Ik bloeide op en bleef clean, maar het allerbelangrijkste van alles; ik vond mijzelf. Ik hou niet van labels of gedragseigenschappen tussen genders. Ik ben een openminded guy, die de wereld mooier is gaan zien nadat hij zichzelf had geaccepteerd.”

Bram

Bram - ProuTboys - Imaijen

”Het gevoel kwam kwam langzaam, maar eraan toegeven was een ding. Grappen werden erover gemaakt en ik lachte mee, hoewel het ongemakkelijk voelde. Toch werd ik steeds meer aangetrokken naar wat ik niet wilde, ik wilde normaal zijn en blijven. Het moment van vertellen schoof ik daarom vele malen voor me uit. Verhalen werden verdraaid, zodat dingen niet op zouden vallen. Ik ging steeds minder delen en gaf steeds minder openheid. Voor mij was het een zoektocht die niet makkelijk was, maar voor de mensen om mij heen evenmin. Maar op een gegeven moment moest het er toch uit. Continue op zoek naar het juiste moment om het mede te delen, maar het ideale moment komt niet. Uiteindelijk heb ik het thuis en bij mijn vrienden verteld. Makkelijk was het niet en voor de mensen om mij heen wennen.

Gedacht werd dat ik zou veranderen, me aan zou passen aan het stereotype beeld. Dat is niet gebeurd, ben nog altijd die redelijk introverte jongen die liever op de achtergrond dan op de voorgrond staat.

Nu, een aantal jaar later, vind ik het nog altijd moeilijk on alles open en eerlijk te vertellen. Dat is vooral een gevoel wat ik zelf heb, het voelt een beetje ongemakkelijk. Gelukkig heb ik heel veel lieve vrienden een een super familie om me heen, die me altijd steunen en af en toe kritische vragen stellen.”

Davy

Davy - ProuTboys - Imaijen

“De afgelopen maanden waren een hel voor mij, een hel die me uiteindelijk een beter leven heeft gegeven.  Blijkbaar was er nog veel pijn en angst over het feit dat ik homo ben.  Dit is er al jaren en heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik de afgelopen jaren gewoon doorging met verdoezelen en overschreeuwen.  Bang voor alles en iedereen maar niemand die dit mag zien, nooit!  Een beetje arrogantie wat ik hiervoor gebruikte, masker op en ‘kom maar op’.  Want dit hoort er niet te zijn.  Na een paar gesprekken bij een therapeut was het al snel duidelijk dat ik een trauma had gecreëerd door mijn eigen manier van leven voordat ik uit de kast kwam.  Mijn angst was overal.  Avondje uit, supermarkt, op bezoek bij familie/vrienden etc. Tot ik letterlijk instortte en zo niet meer verder kon.  Na nog een paar gesprekken stelde mijn therapeut EMDR behandeling voor.  ‘Gewoon een paar vingers volgen en de emotionele lading is eraf’.  Ik vond het lachwekkend, maar deze jongen is ook best eigenwijs.  Na mijn eerste sessie zat ik buiten op een bankje te wachten tot mijn moeder en tante me zouden ophalen.  Ik sloeg mijn benen over elkaar langs een drukke weg en rookte een paar sigaretten.  Na ongeveer 20 minuten realiseerde ik me dat ik geen seconde had gedacht dat ik met mijn benen over elkaar zat. Normaal gesproken lette ik daar op als er een auto voorbij kwam omdat ik niet wilde dat mensen zouden zien dat ik homo was.  Bizar maar waar!  Hierdoor realiseerde ik me dat deze, bijna lachwekkende, methode echt veel kan opleveren.  We behandelden verschillende gebeurtenissen tijdens de EMDR en langzaam verdween alles.  Het lijkt alsof mijn verstand de overhand heeft gekregen en het ook eens is met mijn gevoel.  Ik kan zijn wie ik wil zijn.  Vooral mezelf!  En dat is het belangrijkste dat er is.”

Charlie

Charlie - 2021 - IMaijen - ProuTboys -2
“In mijn beleving was een coming-out een soort gebaande weg die je bewandelt. Iets waar je achter kwam in je tienerjaren. Het tegendeel was bij mij waar. Tijdens mijn eerste coming-out was ik 24. Mijn tweede, de transitie waarin ik nu zit, was ik 27. Ik groeide op in een gelovige familie, waardoor ik niet de vrijheid heb gevoeld om mijn genderidentiteit te ontdekken. Toen ik er niet langer omheen kon draaien, besloot ik dit te onderzoeken. Het proces dat volgde was soms verdomde hard werken. Enerzijds krijg je in Nederland een soort ‘carte blanche’ (vrijheid om je transitie zelf vorm te geven), anderzijds moet je langs allerlei poortwachters voor goedkeuring.
Dit is een lang en bureaucratisch proces. Gelukkig is er ook een andere kant van de medaille: een gevoel van bevrijding, onbevangenheid, hoop en een groeiend zelfvertrouwen. Ook ben ik omringt met familie en vrienden die achter mij staan. Dat had ik in mijn tienerjaren niet durven dromen. Ik ben trots op wat ik heb bereikt en kijk uit naar de toekomst.”

Stef

Stef - 2021 - IMaijen - ProuTboys -13

”Al van kleins af aan weet ik dat ik ‘anders’ ben. Tijdens mijn jeugd voelde ik me vreemd en ongelukkig. Ik realiseerde me niet waar dit vandaan kwam. Ik heb veel momenten gehad dat ik geen betekenis meer voelde in het leven. Want normaal zijn, en erbij horen, is wat elk kind wil.

In 2014, op 21-jarige leeftijd, werd ik me voor het eerst bewust van het begrip ‘transgender’ en viel alles op zijn plaats. Enkele dagen nadat ik me realiseerde dat ik in het verkeerde lichaam geboren was, had ik mijn coming-out bij mijn ouders. Dit was moeilijk en een hele grote stap. Maar ik kreeg er zoveel liefde voor terug. Ook voor mijn moeder viel alles op zijn plaats. Vanaf het moment dat ik haar belde om te zeggen dat ik ze iets moest vertellen, voelde ze wat er aan de hand was. Vreemd, maar leuk om bevestiging te krijgen van een van de belangrijkste mensen in mijn leven. Ze hebben me vanaf het begin gesteund en stonden aan mijn zijde tijdens mijn overgang. Dit alles omdat er maar één ding belangrijk is voor mijn ouders en dat is dat ik gelukkig ben. In de weken erna vertelde ik het de rest van mijn familie en vrienden. Sommigen hadden wat tijd nodig om eraan te wennen, maar het was voor hen allemaal duidelijk. Ik heb geen belangrijke mensen verloren, waar ik erg dankbaar voor ben.

De transitie was moeilijk. Mijn eigen lichaam haten, misleid worden, wachtlijsten. Ik durfde niet in publieke/ sociale situaties te zijn, niet naar een openbare toilet te gaan. Mensen die naar je kijken en over je praten. Natuurlijk waren er ook veel mooie momenten, de momenten waar je het allemaal voor doet. De dag dat ik mijn eerste T-shot kreeg. Waardoor mijn lichaam langzaam verandert. En niet te vergeten! ! Een van de beste dagen van mijn leven: topchirurgie!! BLIJE TRANEN en eindelijk vrij voelen. Mijn fysieke overgang was noodzakelijk en belangrijk, maar zeker niet alles. Ik moest veel werk steken in mijn zelfvernietigende gedachten, zelfvertrouwen en mindset.

Nu, een paar jaar later. Ik wil anders zijn. Ik wil een buitengewoon leven leiden. Ik voel me gelukkig, sterk en vrij. Intense gevoelens die ik iedereen toewens. Daarom deel ik mijn ervaringen en levenslessen, om anderen te helpen en te laten zien dat ze niet alleen zijn.”

Sam

Sam - 2021 - IMaijen - ProuTboys -1

”Als er één ding is dat ik in het leven heb geleerd, is dat je niet kunt vluchten voor wie je bent. Ik kwam erachter dat ik queer was 10 jaar geleden, toen ik 15 jaar oud was. Ik voelde me als een jongen in het lichaam van een meisje, en ik had het gevoel dat niemand ooit van me zou houden als ik daarover openhartig was. Ik wist niet dat ‘transitie’ iets was, omdat er op dat moment niet veel informatie/bronnen beschikbaar was/waren. Desondanks begon ik te experimenteren met het dragen van de kleding van mijn vader en het verbergen van mijn lange haar in een muts. Mijn moeder kwam erachter en keurde het ten strengste af, wat me zo bang maakte dat ik het hele ‘queer-ding’ jarenlang opzij zette. Ik leefde en presenteerde me als een vrouw, maar diep van binnen voelde ik de ware ik die wanhopig naar buiten wilde komen en gezien wilde worden.

Uiteindelijk had ik het gevoel dat ik geen andere keuze had dan eraan toe te geven, ik kon niet blijven leven zoals ik was. Ik begon weer te experimenteren met kleding en kapsels en bracht uren op internet door om mensen te vinden met wie ik me kon identificeren. Gelukkig vond ik deze mensen snel, want tegenwoordig is er veel meer representatie. Ik leef nu openlijk als een queer/non-binair persoon en hoop een voorbeeld te zijn voor mensen, net als de voorbeelden waar ik naar opkeek toen ik het moeilijk had.

Transitie is moeilijk. Mijn ouders keurden mijn gevoelens af en dwongen me het huis uit te gaan toen ik testosteron wilde gaan gebruiken. Ik moest mijn toenmalige leven achterlaten en bijna helemaal opnieuw beginnen. Momenteel gebruik ik ruim een ​​jaar testosteron en ik heb in december een mastectomie (‘top-surgery’) gehad. Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt en zelfs een transcommunity opgericht in Arnhem waar ik nu woon. Ik mis nog steeds hoe het leven vroeger was, maar ik kan in ieder geval mijn eigen, authentieke waarheid leven.”

Nadim

Nadim - 2021 - IMaijen - ProuTboys -13
”Achteraf denk ik dat ik me vrij vroeg bewust was van mijn aantrekking tot jongens. Het moet een jaar of elf/twaalf geweest zijn, aan het startblok van de pubertijd. Op die leeftijd was het nooit zo moeilijk om me te mengen in de status quo en mee te praten over meiden, seks, tieten, porno, aangezien het op die leeftijd niets anders is dan stoere praat. Mijn klasgenootjes op die leeftijd hadden waarschijnlijk evenveel behoefte aan daadwerkelijke seks met het andere geslacht als ik tot op vandaag. Het was niets anders dan een vage gedachte in mijn achterhoofd, het maakte ook niet uit want ik was nog meer kind dan iets anders. Toen ik iets ouder werd en ging puberen ontstonden er steeds vaker kleine momentjes die zorgen baarden, momenten van aantrekking. Vaak overviel het me. Ik besloot om het te negeren, maar na verloop van tijd kon ik er niet meer omheen. Uiteindelijk sloot ik vrede met mijn geaardheid. Ik wist wie ik was en wat ik wou. Ik had er intern vrede mee dat ik op jongens viel, maar durfde me nog niet te associëren met het woord “homo” en al zijn stigma’s. Voor mij leken dit bijna twee aparte zaken. Het baarde me zorgen, want ik was ik, en niet de verwachtingen die mensen hadden bij het woord “homo”. Ik dacht toen “was er maar een andere omschrijving met dezelfde betekenis maar zonder alle associaties”.
Toen ik eenmaal uit de kast kwam ontdekte ik dat het iedere keer makkelijker werd. Je bent nooit echt klaar met uit de kast komen. Je zult altijd nieuwe mens en blijven tegenkomen en het zal zich blijven herhalen. Hierdoor leer je het eigen te maken. Door de jaren leerde ik het met trots uit te dragen, en het werd een deel van me. Mensen zullen altijd vooroordelen hebben, en het is een enorm bevrijdend gevoel om je er geen zak van aan te trekken.”

Vayne

Vayne - 2021 - IMaijen - ProuTboys -13

”Gedurende mijn leven heb ik verschillende coming-out’s gehad, aangezien het me 35 jaar kostte om mijn eigen gender en seksuele identiteit ten volle te begrijpen. Ik heb geprobeerd om in zoveel hokjes te passen, alleen maar om erachter te komen dat ze allemaal  niet toereikend waren. Ik wilde maar wat graag erbij horen en ‘normaal’ zijn. Ik had deze lange en soms opwindende, maar boven alles vermoeiende reis nodig om in het reine te komen met wie/wat ik werkelijk ben en stiekem altijd ben geweest. Het moest op het kruispunt komen waarop ik niet meer zo verder kon maar ook niet terug , de plek waar ik merkte dat ik in mijn hele leven nog nooit zo zeker over iets was geweest, maar ook nog nooit zo doodsbang.

Toen ik mijn ware zelf onthulde, begon een heel nieuw zenuwslopend hoofdstuk, waar ik eindelijk mezelf al kon zien in mijn gedachten, maar niemand anders hem nog echt fysiek kon zien. Ik heb met veel moeite deze vreselijk ongemakkelijke en ontmoedigende fase doorlopen, en ben nu op een plek waar ik als klein kind alleen maar van kon dromen. Elke dag sta ik er weer versteld van dat dit nu mijn realiteit is, dat die bijzondere persoon, die al zo lang in het verborgen bestond, is verlost en in vrijheid zijn waarheden mag leven. Als ik in de spiegel kijk, kan ik eindelijk zeggen: “Hé, ik ken hem! Dat ben ik, ik zie mij!”

De hele covid-periode maakte het aan de ene kant veel zwaarder omdat ik alleen online verbinding kon maken met mijn queer-gemeenschap en in het echte leven geen referentie om me heen had, maar bood ook de mogelijkheid om een ​​belangrijke fase van medische transitie achter gesloten gordijnen te doen en te oefenen aan het trouw zijn aan mijn zachte, kleurrijke kanten met kwetsbaarheid als kracht in plaats van dat de maatschappij (en vumc) me direct weer in een ander hokje konden plaatsen, en deze keer dat van het ‘standaard’ (vaak wat toxische) manbeeld.

Het is nog maar zeer recent dat ik me echt aan de buitenwereld durf te tonen, nu als mijn nieuwe en ware zelf, en dat is overweldigend. Ik kan de euforie die het met zich meebrengt om in de scene te zijn als queer transman niet onder woorden te brengen, en om verwelkomd, gezien en soms zelfs gevierd te worden gewoon om wie ik ben. Er zullen altijd haters zijn, maar ik kies ervoor om in liefde te blijven. Elke mount everest-achtige stap was het waard. De verpletterende last is van mijn schouders gevallen, ik hoef geen kameleon meer te spelen, ik kan nu genieten van een paradijsvogel zijn. Voor mij is alles wat authentiek is en positieve verandering brengt een vorm van activisme, jezelf zijn in deze vreemde wereld is het dapperste wat je kunt doen. Het is mijn doel en passie om mijn levens ervaringen te gebruiken om anderen te helpen, daarom draag ik dit project een warm hart toe.

Is het leven nu gemakkelijk? Absoluut niet. Maar ik kan tenminste met volle overtuiging zeggen dat het van mij is.

Met trots, Vayne Neo.”

Kris

Kris - ProuTboys - Imaijen
”Aangezien m’n ouders mij altijd vrij hebben gelaten in m’n uiterlijke expressie, heb ik jarenlang niet hoeven nadenken over mijzelf. Het begon op m’n tweede, “mama, niet jurkje!” Tijdens het shoppen voor kleding, heeft ze nog een paar keer een poging gedaan om mij wel in een leuk jurkje te krijgen…maar mijn willetje was te sterk en het leidde altijd tot ruzie. Toen mam het opgaf, was de strijd ten einde. Het shoppen werd gezellig en ik was blij met de kleding die ik zelf mocht uitzoeken. Rond een jaar of 11 begon het lichtjes te sluimeren dat ik wellicht ook op meisjes zou kunnen vallen. Daar heb ik jaren mee gestruggeld en op m’n 15 de kwam ik daar voorzichtig voor uit. Het duurde nog totdat ik 21 was, voor ik m’n eerste vriendinnetje leerde kennen. Heel af en toe stak het zich de kop op, dat ik misschien wel eens niet de juiste buitenkant had…maar ik kon dat steeds opzij zetten met, voor mij acceptabele, redenen. De laatste was: ik ben gewoon een zeer mannelijke “pot”. (Want ja, lesbisch was ik zeker niet, dat klopte niet bij mij…en op bi zijn werd neergekeken, dus dat zei ik liever niet hardop toen).
Fast forward naar m’n 37 ste levensjaar. In de tussentijd getrouwd met een vrouw en een zoontje gekregen, die zij gedragen heeft. Voordat hij überhaupt de betekenis van de woorden “papa” en “mama” wist, zei hij steevast mama tegen m’n toenmalige vrouw en papa tegen mij. Dit was hem niet aangeleerd door één van ons, dit deed hij zelf. Alsof hij daarmee in m’n ziel keek… Ik ben toen echt bij mezelf te rade gegaan en ben op YouTube filmpje gaan kijken, op Google verhalen gaan lezen, enz. enz. Ik kon er niet meer omheen, ik was niet zijn mama, ik was niet de vrouw van mijn partner: ik was papa, ik was MAN! M’n ex-vrouw heeft me geaccepteerd, alleen valt ze echt niet op mannen. Het huwelijk is dus gestrand. Gelukkig kunnen we het prima met elkaar vinden en gaat de opvoeding van onze zoon ook apart van elkaar goed. Mijn familie is trots op mij, iedereen heeft me geaccepteerd en houdt nog steeds van me, zoals voorheen. Ja, zelfs mijn opa en oma van achterin de 80! Ik ben bijna nooit misgenderd door welk familielid dan ook. Wederom zelfs niet door m’n opa en oma… Vrienden ben ik niet verloren, ook zij staan achter me en vinden het te gek dat ik dit gedaan heb/ nog steeds doe. Spijt dat ik niet eerder naar m’n innerlijke stem geluisterd heb? Nee, want ik geloof dat ik er eerder niet klaar voor was. Anders had ik het wel eerder gedaan. Ik ben dankbaar dat ik mijn pad heb mogen bewandelen zoals ik het bewandeld heb tot nu toe…en hoop dat mijn pad nog veel moois te bieden heeft.”

Jeff

Jeff - ProuTboys - IMaijen - 2021 -22
”Toen ik twee dagen voor de eerste lockdown kanker kreeg, stonden zowel de hele wereld als mijn eigen wereld stil. Net toen ik dacht mezelf te hebben gevonden, was er vervolgens geen
ruimte om die gevonden ik vorm te geven. Alles draaide om overleven, niet om identiteit.
Bij mijn geboorte werd er gezegd dat ik een meisje was. Hier heb ik mijn hele leven zowel vrede als strijd mee gehad. Na het doorlopen van een sociale en medische transitie en een aantal jaar geleefd te hebben als man, kwam ik uit de kast als non-binair; mijn gender is Jeff. Toen ik dat deel van mezelf gevonden had, ging het goed met me. Mijn artiestenleven ging goed, ik had aanzien en veel vrienden, ik had mijn streefgewicht na veel ploeteren bereikt en ik stond in contact met mijn dromen en plannen. En toen kreeg ik kanker.
Gender is een fundamenteel onderdeel van wie je bent. Toch heb ik gemerkt dat het secundair kan zijn wanneer je lijf niet bezig kan zijn met hoe het eruit hoort te zien of hoe het aangekleed hoort te worden, en enkel bezig kan zijn met in leven blijven. Tot recentelijk heb ik geprobeerd die oude ik, die eindelijk goed in het vel zat, terug te vinden. Maar die is weg. In plaats daarvan is er een nieuwe ik, met weliswaar bagage – in de vorm van verdriet, rouw, angst, kennis, wijsheid, en bijna 10 kilo aan mijn lijf – maar deze ik is vrij.
Omdat ik gender en genderrollen voor mezelf al aan de kant had geschoven toen ik besefte non-binair te zijn, ben ik door er vervolgens niet mee bezig te kunnen zijn, vanzelf in mezelf geland.
Ik ben vrij van hokjes en van verwachtingen vanuit mezelf. Ik ben mooi met al mijn bagage. En ik leef. Ik draag mijn gender uit; het zijn van mens, het zijn van Jeff. En ik leef.”

Jeroen

Jeroen - ProuTboys - Imaijen - 6

”Als kind was ik nooit bezig met gender, ik was mij er niet perse van bewust dat er een verschil was tussen jongens en meisjes en dat dit een probleem zou zijn. Dit zorgde ervoor dat toen ik op de middelbare school kwam en deze verschillen opeens heel duidelijk werden, met name ook door lichamelijke veranderingen, bij mij was het een beetje zoals het liedje van kinderen voor kinderen: “Help ik krijg tieten?!”.

Meisjes om mij heen begonnen met het dragen van make-up, oorbellen, hakken, nagellak en waren de hele dag aan praten over jongens (vond ik nogal stom) . Ik deed met ze mee, om maar niet op te vallen, maar ik wist maar al te goed dat ik niet gelukkig werd van make-up en ik was al helemaal niet geïnteresseerd in jongens. Onwetend als ik was kwam ik uit de kast als lesbisch, want ik viel op vrouwen en ik was wat mannelijker als de rest van de meiden, 1+1=2 dacht ik toen. Toch voelde er iets niet helemaal kloppend, pas toen ik een docu zag over transgenders viel alles op zijn plaats. Ik nam lang de tijd om zeker te zijn van mijn zaak en door angst heb ik het nog jaren voor mij gehouden. Pas na een jaar of 6 durfde ik familie die dicht bij mij stond te vertellen over wat ik voelde, mensen die verder van mij af stonden kregen een appje met uitleg.
Inmiddels ga ik al 4 jaar door het leven als mijzelf, met uitsluitend mensen om mij heen die mij accepteren en achter mij staan. Verder heb ik een lieve vriendin die mij met zoveel respect en liefde behandeld, soms onwennig maar ik ben hier megaaa dankbaar voor, een enorme boost voor m’n zelfvertrouwen ook.

Al met al ben ik dus mega blij met hoe mijn traject is gelopen en hoe ver ik ben gekomen.”

Hendrik Jan

Hendrik Jan - ProuTboys - Imaijen - 11

”Mijn jeugd speelde zich af in een streng gereformeerd gezin in de randstad, waar ik opgroeide zonder radio, film, televisie en internet. Ik vermaakte mezelf met mijn altijd grote fantasieën, was altijd een beetje een buitenbeentje, artistiek en binnen bepaalde kaders een tikkie rebels. De drang naar de wereld, die zich ver van ons bed afspeelde, was groot. 

Op mijn 21e trouwden de meesten van mijn leeftijdsgenoten, kregen hun eerste kind. Ik wist al lang dat er aan mij iets niet klopte, maar wilde er niet aan toe geven, tot ik smoorverliefd op een andere jongen werd. Nog voor ik uit de kast kwam verhuisde ik naar een kamer in Utrecht. Daar konden we elkaar zien, buiten het zicht van mijn familie. Mijn coming-out, die vlak daarna plaatsvond, was een grote schok voor mijn omgeving, iets waar ze na 10 jaar nog altijd veel problemen mee hebben. Er is wel liefde, maar ook onvermogen omdat voor hen religie en homoseksualiteit onverenigbaar zijn.

Ondertussen ontdekte ik de wereld. Ik kocht een televisie, nam deel aan een kunstenaarsclub en deed een theateropleiding in Amsterdam. Uiteindelijk belandde ik in Maastricht, waar ik aan de kunstacademie studeerde. Dat alles liet me vrijer in het leven staan en schiep een nieuwe basis. De afstand van mijn familie deed me goed. Ik voelde me veilig en ik voelde me thuis. Uiteindelijk blijkt het dus mogelijk om je eigen geluk te creëren.”

Joshua

Joshua - ProuTboys - Imaijen - 7

”Toen ik 3 jaar was zei ik tegen mijn ouders dat ik kort haar wilde, net als andere jongentjes. Ik zei ook dat ik geen jurkjes meer wilde dragen. Ik wilde alleen maar stoere jongenskleding dragen. Op een verjaardag was mijn peet oom op zoek naar mij. Hij vond mij op het toilet en zag dat ik voor de wc stond en probeerde te plassen als een jongetje. Mijn oom had toen zoiets van ‘’hier is iets wat niet klopt bij haar’’.

Toen ik ouder werd merkte mijn ouders dat ik steeds slechter in mijn vel kwam te zitten. Ik zei heel vaak ‘’ik wil geen meisje zijn, ik wil een jongetje zijn’’. Uiteindelijk zijn mijn ouders hulp gaan zoeken omdat ik iedere dag zei dat ik geen meisje wilde zijn. Ze hadden gezien dat er in het ziekenhuis in Amsterdam een gender poli zat. Hier hebben mijn ouders mij voor aangemeld. Ik was toen ongeveer 9 jaar. Ik moest toen iedere maand naar de gender poli voor gesprekken met de psycholoog. Hier gaven ze mij uiteindelijk de diagnose Genderdysforie. Vanaf dat moment wiste ze dat ik in het verkeerde lichaam geboren was. Toen ik de diagnose had, kon ik met de puberteitsremmers beginnen. Ik was toen een jaar of 11. De puberteitsremmers zouden ervoor zorgen dat ik niet in de puberteit zou komen. Ik ben nooit met de puberteitsremmers begonnen, omdat ik panische was voor spuiten. Toen ik dit niet wilde ik het traject stop gezet. Ik heb vanaf het moment dat het traject gestopt was geprobeerd om als vrouw door het leven te gaan. Dit werd heel moeilijk vooral toen mijn borsten begonnen te groeien. Ik werd doodongelukkig omdat dit niet bij mij hoorde/klopte. Ik heb heel vaak onder de douche gedacht om met een mes mijn borsten eraf te snijden. Zo’n afkeer had ik van mijn borsten. Toen ik voor de eerste keer ongesteld werd was ik heel boos, want dit hield in dat ik nu een echte vrouw was. Terwijl ik mij geen vrouw voelde en ook niet wilde zijn. Toen ik steeds ongelukkiger werd dacht ik ‘’ik moet iets doen om gelukkig te worden’’. Ik was 21 jaar en heb mij opnieuw aangemeld bij de gender poli in Amsterdam. Vanaf dit moment begon mijn traject. Ik ging weer maandelijks met mijn ouders naar het ziekenhuis in Amsterdam voor gesprekken met de psycholoog en ik kreeg allerlei vragenlijsten die ik moest invullen. Uiteindelijk kreeg ik opnieuw de diagnose Genderdysforie. Nu was het afwachten wanneer ik met de hormoonbehandeling kon beginnen. Ik zei tegen mezelf ‘’nu ga je er 100% voor, zet je over die spuiten, je kan dit!’’
In de tijd dat ik aan het wachten was op bericht voor de hormoonbehandeling, ben ik bij mijn hele familie uit de kast gekomen als transman. Mijn familie wist dat ik in het verleden hier al mee worstelde. Iedereen reageerde met: eindelijk het werd tijd. Ook zij zagen dat ik doodongelukkig was met wie ik was. Ze vonden het goed dat ik nu eindelijk eens aan mezelf dacht en niet alleen maar aan andere. Ik kreeg alleen maar positieve reacties van mijn familie.
Op 25-07-2017 ben ik begonnen met mijn hormoonbehandeling. Dit was de beste dag van mijn leven omdat ik wist dat ik nu de persoon zou gaan worden hoe ik mij altijd al gevoeld heb. Ik was zo ontzettend gelukkig dat ik met de hormonen kon beginnen. Ik begon steeds meer te stalen en werd steeds gelukkiger. Ik kon eindelijk na jaren in de spiegel kijken. Mensen in mijn omgeving zeiden: wat mooi om te zien hoe gelukkig je nu eindelijk bent. Ik kreeg alleen maar positieve reacties om mij heen. Ze waren allemaal trots op mij. Ze hadden allemaal respect voor mij omdat ik het traject aanging en zij wisten dat het met momenten niet makkelijk kon zijn. Mijn ouders daarin tegen stonden na een half jaar hormoonbehandeling toch niet achter mijn keuze. Door mijn transitie ben ik mijn ouders, broer en zus kwijt geraakt en heb ik geen contact meer met hen.”

Denis

Denis - ProuTboys - Imaijen - 7
“Midden jaren ‘90 leken homo’s niet echt te bestaan in mijn wereldje. Paul de Leeuw met “De Schreeuw van de Leeuw” was op Tv; men zei dat hij homo was, maar wat dat was wist ik nog niet. Het woord “homo” had toen nog geen inhoud of betekenis voor mij. In de zesde klas van de lagere school in België, waar ik als Nederlander opgroeide, herinner ik me dat ik voor de eerste keer dacht: “Waarom zie ik niet wat anderen jongens zien in meisjes?” Waarom doen de jongens ineens zo gek na de zomervakantie over de meisjes waar we al jaren bij in de klas zitten? Ik was groen als gras en snapte het niet.
Té bescheiden, té zachtaardig, té bang kwam ik als puber in een middelbare school in Maastricht
terecht waar men docenten aansprak met de voornaam, klasgenoten in de pauze rokend rondhingen in winkelcentra en medescholieren mij om allerlei mogelijke redenen uitlachten. Murw door de Belgische discipline op school die ik gewend was raakte ik sociaal compleet verloren. Ik snapte het niet destijds, maar ik was een makkelijk doelwit voor pesterijen om de redenen hierboven, maar ook omdat anderen zaken eerder leken te weten dan ikzelf. De pesterijen en het daardoor geen zin meer hebben in school zorgden ervoor dat ik van school veranderde, gelukkig een leukere.
Op mijn 14 de vertelde ik voor het eerst dat ik op jongens viel tegen een groep klasgenoten. Het voelde goed en het rolde er ineens zo uit tijdens een pauze. Niemand van mijn medescholieren was heel erg geboeid, in de positieve zin, dus dat was prima. Het moet rond diezelfde periode zijn geweest dat ik het eerst mijn oudste zus vertelde tijdens een etentje in Maastricht en een paar dagen later mijn ouders. Niemand was verbaasd, ze wisten het al. Het was gewoon zo, er veranderde niets. Geen jankende ouders, geen omhelzingen. Zonder franje. Nuchter. Hop, en weer door! Ondanks de pesterijen op de eerste middelbare school waar ik zat heb ik het homo-zijn nooit als zwaarmoedig ervaren. Het is iets wat met je meegroeit en evolueert door de jaren heen. Homo zijn voelt niet als gay pride voor mij persoonlijk; het voelt als “het zijn van Denis” en dat is ook pride .Carry yourself with dignity and do “you”. Werk aan de relatie die je hebt met jezelf, want dat is de belangrijkste relatie die je ooit zult hebben. Voed je ziel. Wees gemotiveerd. Laat je inspireren door het leven zelf. Tuurlijk zijn er mensen die je zelfvertrouwen willen aantasten en je onderuit willen halen en daarvoor je LHBTI+-zijn zullen gebruiken. Anderzijds zijn er verschillende factoren waarom negatieve mensen doen wat ze doen, zoals afgunst en onvrede over wie ze zelf zijn. Het gaat uiteindelijk om jezelf “weerbaar” maken, zoals ieder mens baat heeft bij weerbaar zijn, want je weet niet welke kaarten het leven je gaat geven. Voor mij zijn dit zaken die duizend-en-één regenboogvlaggen niet voor je kunnen doen, daar moet je genoeg voor van jezelf houden. Sociale veranderingen moeten ergens vandaan komen, dus waarom niet beginnen bij jezelf…?”

Laurens

Laurens - ProuTboys - Imaijen - 5

”Uit de kast komen, inmiddels ben ik daar wel ervaren in. Het was geen zoektocht en in 1x een passend label, maar een lange weg naar wie ik ben, in plaats van aannemen wat de buitenwereld wel vond passen.

Biseksueel – lesbisch – non-binair – hetero trans man – biseksuele trans man. Weer terug bij de eerste, maar vanuit een ander perspectief. Ik heb oprecht gehoopt dat ieder label ‘ver genoeg’ was en paste, maar hoe meer stapjes ik verder zette, hoe gelukkiger ik werd. En wanneer je ineens je geluk aan de horizon ziet, kan je niet anders meer dan er heen rennen.  (En tussendoor even tegen gehouden worden door de genderpoli met wachtlijsten, maar dat is een ander verhaal) Mijn omgeving merkte mijn geluksmomentjes ook en gaf aan iedere stap verder eigenlijk heel logisch te vinden. Men zag dat ik steeds meer mezelf werd en dat ook uit durfde te dragen.

Als biseksuele trans man zal ik ook de rest van mijn leven ‘uit de kast kom’-momentjes blijven hebben.  Tegenover nieuwe vrienden, toekomstige partner(s), collega’s, etc. En dat is oke, ik wil geen dingen achter houden of verzwijgen. Ik ben wie ik ben en daar ben ik trots op.”

Dylan

Dylan - ProuTboys - Imaijen - 5

”ik kwam op vrij jonge leeftijd uit de kast, namelijk op mijn vijftiende. Ik mag echt van geluk spreken, ik heb een gemakkelijke coming out gehad. Mijn vrienden en familie accepteerden me meteen. Uiteraard deden zich wel eens situaties voor op school waarmee ik worstelde, maar ik stond er nooit alleen voor.

Waar ik tegenaan liep, waren voornamelijk mijn eigen gedachten. ‘Kan ik nog wel trouwen? is het nog wel mogelijk om een kind te krijgen? Blijven mensen mij wel zien zoals ik ben?’ Naarmate ik ouder werd en beter leerde omgaan met deze gedachten, kwam ook de wetenschap dat ondanks mijn coming out mijn verlangens er mochten zijn en nog steeds al mijn wensen mogelijk waren.

Ik ben wie i​k ben en mijn coming out is niet bepalend voor wie ik​ben en wat i​k wil worden. Hokjes zijn niet voor mensen, en i​k word er dan ook niet​ graag in gestopt.”

Florian

Florian - ProuTboys 2021 - IMaijen -14

”Voor veel mensen die ik ken, waaronder ikzelf een paar jaar geleden, bestaat discriminatie alleen als het een actie jegens jou is.  Het is pas ‘echt’ als je bij wet wordt gediscrimineerd.  In de afgelopen jaren heb ik echter een belangrijke les geleerd, namelijk dat discriminatie ook is wat niet wordt gezegd, wat niet wordt geleerd en wat niet wordt gedaan.

Als je ‘queer’ opgroeit, leer je bijna niets over jouw liefde, over hoe seks werkt – en wat van belang is.  Je leert niets over je mooie ‘queer-community’, die aan het eind van de 20e eeuw zijn overleden.  Het meest opvallend is dat zij stierven zonder erkenning, zonder hulp van enige regering, verbannen en alleen.

Een andere les die ik heb geleerd is echter nog belangrijker: de homogemeenschap betekent veiligheid, het betekent voor elkaar zorgen.  Het betekent dat je elkaar niet teleurstelt, zelfs als de hele wereld je dood als een acceptabel verlies beschouwt.  Alles wat we uiteindelijk hebben, is elkaar, want we zien elkaar als gelijken, en gelijkwaardig om te leven zoals we willen.  Daarom hebben we ‘queer’ ruimtes nodig. Ik heb ze nodig om te leven zonder gevaar, zonder starende ogen en gedachten die zo luid zijn dat je ze kunt horen.”

Levi

Levi - ProuTboys 2021 - IMaijen -6

”Mijn naam is Levi. Ik ben 22 jaar en ik val op hetzelfde geslacht. In andere woorden: als man val ik op mannen. Maakt mij dat wie ik ben? Nee, ik ben gewoon maar Levi. Ik vermeld m’n seksuele oriëntatie even aangezien dat hetgeen is wat ik als eerste hoor, als ik word uitgescholden of word nagekeken: ‘homo, flikker of nicht’. 

Ben ik dan anders dan anderen? Vroeger dacht ik van wel. Als 13-jarige puber voelde ik mij anders dan heel de wereld. Ik was onzeker, stil en ik kwam er al snel achter dat ooit een relatie krijgen met een vrouw niks voor mij zou zijn. Begrijp me niet verkeerd hoor: ik vond ze heel aardig en soms zelfs bloedmooi. Maar nee.. niks voor mij, dat mochten mijn vriendinnen zijn. Zo zou ik volgens mijn jongere zelf ook ooit gaan trouwen met de meiden van K3. Nou doe nu dan maar mijn lieve vriend. 

Dat ik jongens leuk vond – daar heb ik nooit aan getwijfeld. Waar ik wel aan twijfelde was om dit ooit aan überhaupt iemand te vertellen. Niet zozeer, omdat ik per se het idee had dat de belangrijke mensen om mij heen hier slecht op zouden reageren, maar meer de angst voor de ‘grote boze wereld’: geweld, haat en discriminatie. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn geweest dat ik werd uitgescholden voor homo. En kon ik hier tegen? Wilde ik buiten de boot vallen en anders zijn dan ‘normaal’? Ik denk dat elke puber hier eerlijk nee op zou beantwoorden. 

Toch nam ik op een dag, inmiddels als 17-jarige puber, die stap om ‘het’ te vertellen. Wat is dat een bevrijdend gevoel zo zonder dat grote geheim. Ik had het geluk dat een groot deel van mijn omgeving positief reageerde, maar ook waren er de minder leuke reacties of zij wie mij niet meer als ‘gewoon maar Levi’ zagen. In een korte zin: jammer dan. Zo vatte ik het toen natuurlijk niet op, maar tegenwoordig wel. Ik heb geleerd mezelf op de 1e plaats te zetten: het gaat immers om mijn geluk. Mijn seksuele oriëntatie definieert niet mijn verdere persoonlijkheid, kwaliteiten en/of gebreken. Ik ben gewoon maar Levi, net als dat jij gewoon jij bent.” 

Rick

Rick - ProuTboys 2021 - IMaijen -2

het verhaal van Rick volgt snel

Delano

Delano - ProuTboys 2021 - IMaijen -9

Het verhaal van Delano volgt snel